خود جزيى از آنها بودند ، گرفته شده است . ازاين‌رو ، اصل و سر منشاء آنها مانند مدراسىهاى حلب است ( بنگريد به شمارهء 28 ) . مردان قبيلهء نمير از همان آغاز به عنوان قواى كمكى در كنار قدرت‌هايى چون حمدانيان در شمال شام و جزيره مىجنگيدند تا اين كه وثّاب در سال 380 / 990 خود را در حران مستقل از حمدانيان اعلام كرد و از آن جا قلعه‌هاى ديگرى را در منطقه تصرف كرد . نخستين اميران نميرى در مرزهاى شرقىشان خويشتن را مجبور به دادن خراج به يونانيان ديدند و نتوانستند الرها ( ادسا ) را كه تعلق به بيزانسىها داشت و آنها موقتا متصرف شده بودند نگه دارند . چون فاطميان قلمرو خود را به شمال شام بسط دادند ، شبيب بن وثّاب در 430 / 1038 با خليفه فاطمى المستنصر باللّه بيعت كرد ، اما پس از آن‌كه كوشش فاطميان براى حفظ بغداد كه ارسلان بساسيرى براى آن‌ها تصرف كرده بود با شكست مواجه شد ( 452 / 1060 ) نميريان احتمالا اطاعت خود را از آنها برگرفتند و مطاوعت عباسيان را پذيرفتند . اما روى كار آمدن سلجوقيان بر نميريان و ديگر اميرنشين‌هاى كوچك منطقه مانند مروانيان ( بنگريد به شمارهء 37 ) ضربهء مهلكى وارد آورد . نام آخرين حكمرانان نميرى حران را ما نمىدانيم . شهر آنها در پايان به دست متحدين سلجوقيان يعنى بنى عقيل افتاد ( بنگريد به شمارهء 38 ) ، هرچند اعضاى خاندان نميرى هنوز تا قرن بعد قلعه‌هايى در دست داشتند . كتابشناسى - زامباور ، 138 ( مبهم و نادرست ) ؛ البوم ، 22 . - D . S . Rice , " Medieval Harran . Studies on its topography and monumeuty . I " , Anatolian Studies , 2 ( 1952 ) , 36 - 84 , with a genealagical table at p . 84 .